Deelnemer

Meer informatie

45) Evelien Linschoten -- "Scorlewald" -- Valkenlaan 14 -- 1871 AV Schoorl

Evelien Linschoten  - expositie vilt en textiele werkvormen

Exposeert in restaurant  De Halde van Scorlewald

 

Vilten, spelen met wol, water en zeep

Ongeveer 4 jaar geleden heeft Evelien Linschoten ('67)het vilten ontdekt bij Rita Koolen in Bergen. Daar raakte ze helemaal enthousiast door de mogelijkheden van het vilten  en leerde een aantal technieken die ze ook op haar werk, het ouderenatelier van Scorlewald kon gebruiken.

Later volgde zij een meerdaagse cursus vilten geleid door Irene van der Wolf. Dit inspireerde haar tot het maken van gevilte kledingstukken.  Evelien werkt o.a. met merino lontwol, naaldvilt en zijde. Dit materiaal verwerkt ze al viltend tot tunieken, gilets,mantels en kettingen, waarvan er nooit twee dezelfde zijn .  Sommige viltwerken zijn prima draagbaar in het dagelijks leven en andere stukken zijn meer theatraal en geschikt voor speciale gelegenheden.

 

Zelf verteld Evelien graag over haar geboeidheid voor het werken met wol en de verwondering over de prachtige kleurcombinaties en structuren die er te maken zijn.

 “Het leuke is dat ik niets helemaal onder controle heb. Vanaf het moment dat ik met water en zeep aan het werk ga heb ik het eigenlijk nooit helemaal in de hand. Ik ben gewoon aan het spelen met wol, water en zeep.  Ik bedenk van te voren wat voor kledingstuk ik wil maken en maak daar een mal voor die veel groter is dan het uiteindelijke kledingstuk. Op deze mal leg ik de wol. Ik kies basiskleuren uit en tijdens het neerleggen van de wol improviseer ik met andere kleuren en technieken. Als alle wol naar mijn zin is neergelegd, volgt er nog heel wat werk: de wol moet worden natgemaakt, gewreven, gerold en soms ook gegooid. Omdat dit zwaar werk is maak ik ook gebruik van een wasdroger om het viltproces te versnellen. Door  rollen, wrijven en gooien gaat het werkstuk krimpen en krijgt zijn uiteindelijke juiste maat en stevigheid.  Als dat hele proces klaar is zie ik pas hoe de kleuren zijn vermengd en wat de uiteindelijke vorm van het werkstuk is geworden.   Het heeft voor mij bijna iets magisch: hoe de losse wolvezels door het vilten veranderen in een kledingstuk zonder dat daar een naaimachine aan te pas komt!”